Blog Continue was ik bezig met het scannen van de omgeving

Toen mijn zusje klein was, kon ze niet tegen het geluid van de telefoon of tegen een rood stoplicht. We hebben nog steeds geen idee waarom, maar zo was het. Zodra de telefoon ging of zodra we voor een rood stoplicht stonden, zette ze het op een gillen en werd ze furieus. Vaak zo erg dat ze zichzelf beet, met grote blauwe plekken als gevolg.

Altijd hyperalert 

Dus als thuis de telefoon ging of als we in de auto op weg waren, was ik altijd hyperalert op een rood stoplicht of op het getringel van de telefoon. Als ik in de auto zat en zag dat het stoplicht op oranje stond en de kans dus groot was dat we voor een rood stoplicht stonden, leidde ik Brenda meteen af. Ik zong keihard liedjes, klapte in mijn handen, kriebelde haar of speelde een ander spelletje. Soms had Brenda dit haarfijn in de gaten en had ze het rode stoplicht allang gezien. Tussen de spelletjes door zette ze het dan toch op een brullen. Pas als we weer reden, haalden we weer adem. Met de telefoon was dat net zo. Gelukkig lagen er niet net als nu overal mobiele telefoons! Maar als de telefoon ging, moest je hem zo snel mogelijk opnemen omdat Brenda anders keihard begon te gillen als hij afging. En als je niet op tijd was, ging ze zichzelf bijten. Ik vond dat altijd vreselijk om te zien, dus sprintte ik op de telefoon af zodra die ook maar één geluidje maakte.

Je kan wel zeggen dat ik hyperalert was. In de auto scande ik de omgeving af naar een rood stoplicht en thuis was ik alert voor de telefoon. Maar gaandeweg werd ik hyperalert voor veel meer dingen. Hoe gaat het met de mensen om mij heen, hoe gaat het met Brenda, heeft iemand nog iets nodig? Continue was ik bezig met scannen. Hoe gaat het met iedereen, kan ik nog iets doen?

Continue bezig met hoe de ander zich voelt

Dat scannen herkennen veel broers en zussen van zorgintensieve kinderen/volwassenen. Je bent continu bezig met de ander en hoe die zich voelt, wat die nodig heeft. Dat maakt ons zorgzame mensen, maar als we onszelf daarin vergeten, wordt het een loodzware last. Voor mij werd het zo zwaar dat ik een burn-out kreeg. Ik was zo bezig met anderen, zo bezig met pleasen dat ik mezelf helemaal kwijt was. Door steeds hyperalert te zijn op je omgeving, leer je namelijk niet voelen wat jij nodig hebt en wat jij wilt.

De afgelopen jaren heb ik geleerd om die scanner af en toe uit te zetten, het hoeft niet meer. De mensen om mij heen kunnen voor zichzelf zorgen en ik ben niet verantwoordelijk voor het geluk en welbehagen van de mensen om mij heen. Dat geeft veel rust en ruimte. Rust en ruimte voor mezelf en daarom ook weer voor de mensen om mij heen.

Femke Kuiper is brussencoach en zelf ook brus: ze is opgegroeid met mijn zusje Brenda die is geboren met een open ruggetje (spina bifida) en een waterhoofdje waardoor zij het verstand heeft van een kindje van 2. Haar ervaringen als brus en een burn-out op haar 27e heeft gezorgd voor een positieve omslag in haar leven. Inmiddels geeft ze lezingen en workshops aan ouders en brussen zodat zij zichzelf niet kwijtraken of zichzelf weer kunnen vinden. Daarnaast coacht ze ook volwassen brussen om opnieuw te ontdekken waar zíj van houden, wie zíj zijn en waar zíj behoefte aan hebben. 

Deel via:     

Gerelateerde blogs