Spelen als je kind een ontwikkelingsachterstand heeft

Dikke speelgoed folders vallen weer op de mat en meteen overvalt me een gevoel van weemoed…Naar jaren geleden toen we nog vol verwachting speelgoed kochten in de hoop dat daar iets mee bereikt kon worden. Mijlpalen hoopten we te behalen. We kochten speelgoed voor de fijne motoriek, met licht en geluid want dat zette aan tot actie. Speelgoed voor de grove motoriek want dat zette aan tot nog meer actie. We vergaten eigenlijk dat er ook gewoon mee gespeeld kon worden. Nu denk ik vaak, hadden we er maar gewoon mee gespeeld, dan had ik nu tenminste geweten hoe leuk duplo eigenlijk is…

Spelen zoals het speelgoed bedoeld is

Duplo? Dat is toch voor kinderen tot 5 jaar? Daar kunnen we nu echt niet meer mee spelen toch?  Met grote letters zetten de fabrikanten leeftijdscategorieën op een doos, lastig en ook wel pijnlijk voor kinderen die kunnen lezen. Hoewel Duplo nu nog steeds voor Bor zijn fijne motoriek echt makkelijker is dan lego (wat een frustratie die minuscule kleine steentjes) is het toch wel heel verleidelijk om te kiezen voor die coole dozen Lego voor grote jongens.  Echter lukt het hem nog steeds niet op tot actie over te gaan, met speelgoed waarbij vanuit niks-iets gemaakt moet worden. En dus lukt spelen zoals het speelgoed bedoeld is, al helemaal niet. Ik zou beter moeten weten maar dit vind ik nog steeds pijnlijk. Als moeder wil ik niks liever dan dat mijn kind kan spelen. Een stemmetje diep van binnen zegt echter ook dat hij zou moeten kunnen spelen ‘zoals het hoort’.  Zelfstandig. Zonder mijn hulp.

Mijn verwachtingen en niet zijn onwil

En dan ga ik zitten en kijk ik naar Bor en naar hoeveel moeite hij iedere dag weer moet doen om überhaupt zijn tanden te poetsen laat staan Knexx in elkaar te zetten. Dat wat ik van hem verlang zorgt voor frustratie en verdriet en komt voort uit mijn verwachtingen en niet uit zijn onwil.

Als ik dan nog langer naar Bor kijk zie ik dat hij wel kan spelen! Samen met vriendjes, zij zorgen voor het speelgoed (Duplo, autootjes) hij zorgt voor de fantasie. Wat een mooie verhalen!

Hij wil wel spelen maar kan het niet alleen...Spelen met kinderen waarbij contact en interactie voorop staan, lijkt het vanzelf te gaan. Vanuit contact komt het spel vanzelf. Als ik mijn FloorPlay pet hier in huis opzet (ik heb hem figuurlijk altijd bij me), kan er echt gespeelt worden omdat het dan niet gaat zoals het hoort maar gewoon gaat. Met pollepels en ballonnen. Met doeken en kleden. Met veel tekst of alleen een blik.  Met uit je comfort zone stappen zodat het lijkt alsof we maar wat doen. Maar we zijn in contact en daar gaat het om.

Het maakt niet uit hoe ze spelen. Als ze maar spelen!

Voor mijn werk heb ik hier in huis veel speelgoed waarbij de zintuigen geprikkeld worden. Een schommel midden in de woonkamer, ballen met licht en geluid, spiegels, muziekinstrumenten. Spelmaterialen waarbij leeftijd niet uitmaakt en ook niet hoe je ermee speelt. Spelen met materialen tegelijkertijd, hoe leuk is het om te schommelen terwijl je gitaar speelt? Bor geniet hiervan omdat het niet uitmaakt wat je doet én hij kan het samen doen. De kinderen die hier al jaren in huis komen genieten van het spel samen met Bor. Én leren ze iedere keer dat ze samen zijn zo ontzettend veel van elkaar. En daar gaat het toch uiteindelijk toch om?

Deel via:     

Willemijn Akkermans is moeder van een prachtige zoon met het syndroom van Down, deskundige door ervaring en opleiding, hulpverlener én FloorPlay coach. 

Gerelateerde blogs