Blog nr 4 Kinder Intensive Care roes

Na het doolhof van duistere ziekenhuisgangen te zijn doorgesneld (of in mijn geval: gestrompeld), arriveren we op de kinder-IC. Ons kleine mannetje van nog geen drie kilo ligt middenin een kamer met een monitor en een peinzende arts aan zijn zijde. Wat zou er aan de hand zijn? Na een gesprek dat eindigt in vraagtekens, maakt een van de hartverwarmende verpleegkundigen een bed voor ons op, een paar kamers verder op de afdeling. 

Roes

De volgende ochtend is een roes: nog geen nieuws over Felix, andere artsen die net zo hard peinzen, een boterham en koffie, tussendoor kolven en uiteindelijk de afdeling verlaten om in te checken in het Ronald McDonald Huis tegenover het ziekenhuis. We zijn nog geen uur op weg en mijn telefoon gaat: de kinderarts. Felix wordt nu geïntubeerd, want in een kwartier tijd is hij al drie keer gestopt met ademen. Halsoverkop maken we rechtsomkeert. Jip dirigeert mij naar een rolstoel en kart in hoog tempo door de lange ziekenhuisgang richting liften. Onze moeders die inmiddels in Nijmegen zijn gearriveerd, stappen met ferme pas achter ons aan. 

Parechovirus

Kleine Felix doorstaat de intubatie goed en is meer in slaap gebracht. Zijn rechterneusgat bevat nu een flinterdun beademingsbuisje, zijn linkerneusgat een maagsonde voor de moedermelk. We worden uitgebreid geïnformeerd door de artsen. Want er is nieuws. Uit de kweken van het hersenvocht en de ontlasting blijkt dat Felix geïnfecteerd is met het zogenaamde parechovirus. Een virus dat wij zelf weg niezen, maar voor zo’n kleine uk levensgevaarlijk, zeker wanneer het in de hersenen zit. Hij moet dit virus zelf overwinnen, daar is geen medicijn tegen opgewassen. De infusen en andere toeters en bellen om hem heen op de IC zijn er om het hem zo “comfortabel” mogelijk te maken. 

Zucht

Een zucht van… van wat eigenlijk? Verlichting kan ik het niet noemen. Het einde van de kraamweek waarin ik Netflixend op de bank met een baby op mijn borst hoor te herstellen van een heftige operatie is uitgemond in ijsberen en navelstaren op de kinder-IC. Een plek waar je sowieso niet wil zijn. Toch zijn we enigszins opgelucht dat de oorzaak van het ziekzijn bekend is, dat we op tijd aan de bel hebben getrokken en bovenal dat er kans is op een goede afloop. 

Op de blogs van Wies lees je hoe ze het eerste jaar van babyzoontje Felix beleeft. Al vanaf dag één verloopt dit niet volgens het boekje. Samen met man Jip en dreumesdochter Zus probeert ze de grijze wolk weer blauw te kleuren, daarom ook de naam  Donkerblauwe Wolk. #kinderintensivecare #nicu #hersenletsel #syndroomvanwest #epilepsie #cp #mamablog

Deel via:     

Lees alle blogs van Wies - Donkerblauwe Wolk op Held& Mama

Gerelateerde blogs