Blog Willemijn Akkermans Bekend zijn

Wij zijn verhuisd. Van de stad naar het platteland. Naar een heerlijk huis en een tuin om in te verdwalen… In ons nieuwe huis hebben we alle tijd om rustig te wennen. We lopen rond en benoemen wat we zien. We maken picto schema’s voor de ochtend en avond en bekende regels worden herhaald, iedere dag opnieuw. Alles krijgt zoveel mogelijk een vaste plek en zijn bed met knuffels is nu een veilige plek om zich terug te kunnen trekken als alles te onrustig wordt.

Bij verhuizen horen heel veel veranderingen. En één van die veranderingen is een nieuwe huisarts. Voor ons niet zo lastig, maar voor Bor best spannend. Dat bleek toen we vanmorgen kennis gingen maken en gelijk maar zijn oren lieten uitspuiten. Uitgerekend op dat moment zag ik ineens het licht. Ik realiseerde mij dat Bor reageert alsof hij je niet verstaat maar in de basis gewoon niet begrijpt wat er tegen hem gezegd wordt. Zijn oren zaten misschien wel vol, maar meer nog ging het over hóe wij communiceren met hem. Als hij zich veilig voelt en op zijn gemak dan kan hij echt wel een stroom woorden aan. Maar in een onveilige situatie klapt hij dicht en komt er helemaal niks meer binnen. Nu bleek dat zelfs een ‘onschuldig’ huisartsbezoek bij hem al voor heel veel onrust zorgde. Ik praatte tegen een muur en hij maakte alleen maar extra veel lawaai om ons te overschreeuwen.

Helaas krijgen we voor de meeste artsenbezoeken niet zoveel tijd als bij onze nieuwe huisarts om rustig te wennen. De medische handelingen staan gepland en moeten hoe dan ook uitgevoerd worden. Handelingen worden wel benoemd, maar té snel en té ingewikkeld. Tijd om iets van veiligheid te creëren is er niet en dus vervalt Bor in voor hem bekend gedrag. Clownesk en net niet gepast. Er is namelijk altijd wel iemand die lacht en dat is dus zo moeilijk af te leren…

En dan komt er weer een poli bij

We zijn blij met ons nieuwe huis maar het zorgt ook voor spanningen. Niks is bekend en alles moet opnieuw bedacht worden. Daar waar mogelijk creëren we veilige en gezellige plekjes. En terwijl we druk aan het verbouwen zijn kwam in alle  hectiek de orthodontist met de mededeling dat Bor een beugel moet. Dit om te voorkomen dat hij een kaakoperatie moet ondergaan. De weg naar wéér een nieuwe poli in het ziekenhuis is gemaakt. Het ziekenhuis zelf is bekend: we komen op sommige poli’s al jaren maandelijks. We kennen er de weg, lopen altijd dezelfde route. Maar een nieuwe poli betekent ook een nieuwe route en dat zorgt weer voor onrust. Wéér moet Bor iets van herkenning gaan creëren om zich veilig te voelen. Wéér zorgt dit voor ‘gedoe’ zoals hij het zelf zeg. 

Het gaat ons ook niet in de koude kleren zitten

Eerlijk gezegd voelen wij dat ook zo. Wéér moet ik me wapenen om de afspraken op deze nieuwe poli rustig te laten verlopen en dat kost me steeds meer energie. Bor voelt zich namelijk niet veilig en de herkenning zit hem in De Witte Jassen. De Witte Jassen die van alles zeggen en vooral van alles doen waar hij zelf weinig over te zeggen heeft. Dat wat hij wél kan doen is gek doen en grapjes maken in de hoop dat er iemand lacht. Alles om maar de onveilige situatie onder controle te houden. En aangezien Bor verstaanbaar praat, kletsen De Witte Jassen gezellig met hem mee. Dit zorgt regelmatig voor hilarische situaties zoals die keer dat een arts zei dat Bor echt wel zelfstandig naar de toilet kon. Dat Bor vervolgens aan het rode alarm koord trekt op de wc en er een horde verpleegkundigen aan komt rennen… ‘’maar ik ben wel zelfstandig gaan plassen!’’ Zo’n situatie als dit zorgt er bij mij alleen maar meer voor dat ik er met mijn neus bovenop zit. 

De scheidslijn tussen bekend zijn, maar geen bekenden zijn is dun

Ik laat niet los om Bor te behoeden voor vervelende situaties. Ik laat niet los omdat ik naar de artsen toe nog te veel moet vertalen en uitleggen. Ze zijn misschien wel bekend, maar ze zijn geen bekenden van ons. En die scheidslijn wil ik zowel Bor als de artsen duidelijk maken. Hoe? Daar zijn we druk mee bezig!

Deel via:     

Lees alle blogs van Willemijn Akkermans op Held& Mama 

Willemijn Akkermans is moeder van een prachtige zoon met het syndroom van Down, deskundige door ervaring en opleiding, hulpverlener én FloorPlay coach. 

Gerelateerde blogs