Als één van je kinderen herstellende van kanker is

Als je kind herstellende van kanker is

Op 21 januari werd mijn dochter 4. Acht dagen later was mijn zoon jarig, 6 jaar werd hij. We vieren de verjaardagen altijd tegelijk in verband met alle verjaardagen in de familie. Zoals de meeste moeders ben ik trots op mijn kinderen en plant ik de leukste foto’s op Facebook met hun verjaardagen. Alleen de reacties waren toch anders. Misschien omdat mijn zoon herstellende is van kanker? 

Een trotse moeder

Toen ik de foto’s van mijn zoon op Facebook gooide stroomden de reacties binnen. Gefeliciteerd kanjer, super stoere vent een fijne dag, dat je maar veel cadeaus mag krijgen. You’re the best! Mijn liefste vriendje gefeliciteerd... u begrijpt, ik ben een trotse moeder! 8 dagen eerder spamde ik Facebook ook met de foto’s van mijn dochter. Even trots. Gefeliciteerd, fijne dag en veel spannender werd het niet. Dat hoeft ook niet, op zich! Toch bekroop mij het gevoel dat mijn zoon belangrijker is dan mijn dochter.

Het gekke is dat ik van alle drie mijn kinderen evenveel houd. En dat het voor mij helemaal niet zo is dat de ene belangrijker is dan de ander. Misschien moet ik er even bij vertellen dat mijn zoontje kanker had, daar 2 jaar voor behandeld is, een paar keer op het randje van de dood balanceerde en nog steeds gevolgen van zijn behandeling ondervind.

Het is geen prestatie maar puur geluk dat hij er nog is

Heftig? Zeker... Hij is nu 1,5 jaar klaar en ruim 3 jaar schoon. Het is geen prestatie, maar geluk. Wij hadden gewoon geluk! Waar wij eerder de pech hadden, wij als gezin, we deden het samen. Dat betekent ook dat onze oudste en jongste nauw bij het proces betrokken waren. Wij vonden het belangrijk dat zij, net als de middelste en wij, een deel daarvan uit maakten. Zij waren een onmisbare schakel. Zij lieten ons zien dat ons gezin nog steeds ons gezin was, dat zij nog steeds dezelfde waren en dat de behoeften die zij hadden voor het ziek worden van hun broertje ziek zijn onveranderd waren. Dat de heftige veranderingen die er waren ook voor hen ingrijpend zijn.

Stabiele thuisbasis voor brussen is niet zo vanzelfsprekend

Maar waar grijp je als kind op terug als jouw stabiele thuisbasis niet meer stabiel is. Als alles draait om jouw zieke broertje, als de vraag op een verjaardag is ‘hoe is het met jouw broertje’? Als s’ochtends met z’n 5-en aan de ontbijttafel zitten niet meer vanzelfsprekend is omdat jouw broertje in de nacht voor de zoveelste keer  met spoed is opgenomen. Mag je dan verwachten dat ook jouw verdriet en angst belangrijk zijn? Mag je boos zijn dat de kanker van jouw broertje jouw leven verziekt?Ja dat mag... En wanneer is jouw broertje niet meer de kankerpatiënt? En wanneer mag jij weer gewoon trots zijn dat je een leuk broertje hebt? Ongewild blijft kanker een rol spelen in je leven, negatief, maar ook positief. Je leert dat je sterker bent dan je dacht. Je leert dat je bergen kan verzetten zonder je er bewust van te zijn. En je ontdekt dat je kan genieten van normale dingen die ineens bijzonder zijn geworden.

Liefs Arianne

Regelmatig lees je op Held& Mama verhalen van (anonieme) gastblogsters en columnisten.
Wil jij ook jouw verhaal op Held& Mama delen? Mail ons dan! 

Deel via: