Behalve dat het voor jou niet is weggelegd

Verdriet om gehandicapt kind

Mijn zus is een stuk ouder, ze is het eerste kind van mijn ouders en ik ben de vierde. Omdat ze verstandelijk beperkt is, deel ik mee in de zorg. Al vijftien jaar woont ze parttime bij ons in huis en ze heeft mijn zwangerschappen altijd met grote belangstelling gevolgd.

Ze gaf de kinderen de fles, bemoeit zich overal mee en ze zit ze achter hun vodden, wanneer ze hun spullen laten slingeren. Vooral nu de kinderen haar schouders naderen, gloeit ze vaak van trots. "Hard gegroeid!" zegt ze dan, "Ik ook hard gegroeid!" en ze vergelijkt hun lengte met zichzelf. Vaak mompelt ze ook dat ze een "goeie tante" is en dat beaam ik vaak, maar met fases komt daar ook een heel andere zin achteraan: "Waarom ik geen moeder?".

We beantwoorden haar vraag zo goed als we kunnen, maar soms is dat niet afdoende. Dan huilt ze en maakt tekeningen, de een na de ander, van zichzelf met een kind. Ze zou een goede moeder geweest zijn, daar ben ik van overtuigd en ik vind het een van de moeilijkste dingen om haar in te troosten. Ze heeft de wens, maar niet de vermogens. Geen moeilijker spagaat denkbaar.

Niet alles is maakbaar. Niet alles is haalbaar. Ik schreef het van me af in een gedichtje, want dat is nu eenmaal wat ik doe, wanneer iets me bezighoudt. Omdat er vast meer mensen zijn die soms worstelen met het bijstellen van verwachtingen voor iemand die dichtbij hen staat, deel ik hem:

Gedicht behalve dat het voor jou niet is weggelegd