De andere kant van de tafel bij Jeugd en Gezin

Blog De andere kant van de tafel

Sandra werkt als intensief pedagogisch thuishulpverlener en is moeder van 3 kinderen. Haar 2 dochters zijn 17 en 21 jaar, en wonen nog gezellig thuis. Haar jongste, een zoon van 8 jaar, ook thuiswonend is pas geleden gediagnosticeerd met ASS. 

En daar zit ik dan. Op het bekende kantoor van het Centrum voor Jeugd en Gezin. Waar ik al veel vaker geweest ben als jeugdprofessional. Om te overleggen met de indicatiestellers. Om te evalueren met ouders die ik begeleidde. Om netwerkberaden bij te wonen. Het voelt vertrouwd. Tenslotte heb ik de sleutel van het pand en kan ik zo maar naar binnen.  

Het kostte wat moeite om mijn mail naar het centrum te sturen. Met daarin een vraag voor een gesprek, om te kijken of ik een PGB kan aanvragen. Want sinds kort heeft mijn eigen zoon een diagnose. ASS. Dat vermoeden had ik al veel langer. Maar ja, wat dan nog, dacht ik. Dat doe ik er wel even bij. Ik ben tenslotte toch een jeugdprofessional? Dus ik weet wel hoe ik hem het beste kan ondersteunen! Uiteindelijk wilde ik toch een test. Want ja, wie weet …..En toen begon dit hele traject.

Adviseren en het dóen is van een heel andere orde, dat kan ik je wel zeggen. Want hoe goed ik het ook weet wat mijn zoon nodig heeft, 24 uur per dag dit uitvoeren kost wat moeite. Je hebt te maken met vermoeidheid. Soms heb je het ook even helemaal gehad. En die zomervakantie, die duurt eigenlijk wel heel erg lang. Dat vond ik na een week al, als ik heel eerlijk ben. Want spelen met vriendjes, dat doet mijn zoon niet zo goed. Er zijn weinig vriendjes in de buurt. Met vriendjes van school speelt hij wel, maar dat is na schooltijd, een heel verschil volgens mijn zoon. Dus zit hij deze vakantie gewoon thuis. Andere moeders genieten van deze lange en zonnige zomervakantie. Ik durf bijna niet te zeggen dat de school van mij nu wel mag beginnen!

Mijn zoon kan zichzelf niet vermaken. Hij komt gewoon niet tot spel. Wat hij wel heel goed kan, is games spelen. Schermpjestijd. Als ik niet uitkijk zou hij dit de hele dag doen. Maar dat sta ik natuurlijk niet toe. Begrenzen. Een flink punt van confrontatie.

Dat betekent dus dat ik elke dag naar buiten ga. Met mijn zoon samen, om dingen te doen. Er op uit te gaan. Hem nieuwe referentiekaders geven. Nieuwe dingen aanleren. En gewoon lekker bezig zijn. Ook binnenshuis zijn we samen bezig. Elke dag, tot die gezelschapsspelletjes me werkelijk mijn neus uitkomen. Ik wil ook wel eens een boek lezen! Ik wil ook wel eens een hele dag in pyjama zitten! Maar zodra ik dat doe, zit hij weer te gamen. En dan neemt het schuldgevoel het toch over. Dan kies ik er toch weer voor om met hem op pad te gaan.

Na die 6 lange weken heb ik eindelijk de moed verzameld om de mail te sturen. Met een aanvraag voor een gesprek. Ik heb hierin vermeld dat ik het spannend vond, omdat het toch collega’s zijn. Er werd geweldig lief op gereageerd. En heel discreet. Hulpverleners zijn zo meelevend en begripvol, ik werd er zelfs ontroerd van. Mijn collega begreep dat niet zo. ‘Dat doe jij toch ook?’. Ja dat klopt. Naar anderen toe. Maar nu zit ik zelf aan de andere kant van de tafel. Ik ben moe. En zij begrijpen dat.

Ze complimenteren mij voor mijn inzet en de grote stappen die ik met hem heb gemaakt. Maar ik ben er ook nog, en ik mag ook wel eens een pyjamadag. Ik heb ook mijn werk nog. En mijn 2 dochters. En mijn vriend. En o ja, ook een sociaal leven. De dingen die ik graag doe….

Uiteindelijk heb ik een PGB gekregen. En dat geeft ruimte. En lucht. Ik weet nog niet hoe ik het ga invullen. Mijn hart zegt dat ik het nog steeds zelf wil doen en dat ik hem het liefst bij me houdt. Maar mijn lijf heeft duidelijk aangegeven dat het even genoeg is. Een burn-out. En dat heeft deze mogelijkheden gegeven. Want door de burn-out kreeg ik de ruimte om hier over na te denken. En mijn eigen leven weer goed op de rails te zetten. Zonder mezelf steeds maar voorbij te lopen.

Dankbaar zet ik mijn lege koffiekopje op tafel en bedank mijn collega voor haar begrip en discretie. Al is het niets om je voor te schamen. Haar begrip ontroert me. Ik veeg een traantje weg, want ik moet zo weer naar buiten. Ik voel de ruimte nu al. Ik weet nog niet precies hoe, maar we krijgen hulp. En dan sta ik op om weer naar huis te gaan, vanaf die andere kant van de tafel….

Deel via:     

Lees alle blogs van Sandra op Held& Mama 

Gerelateerde blogs