Mijn 'speciale' zoon met ASS is volwassen...

autisme als puzzel

Tenminste hij is 18 jaar geworden 😉; neemt zijn eigen beslissingen, regelt zijn eigen zaakjes wel.  Hoop ik... Aan 1 kant een heerlijk gevoel van loslaten, maar aan de andere kant ook het gevoel van… oh help, kan hij dat allemaal wel? Wat was ik blij met, trots en verliefd op mijn baby begin 2000......ok hij huilde best veel, maar ik was 4 dagen in de week thuis en dat ging best goed. Waarom zou ik hem laten huilen als ik toch thuis was?

Bijzonder gedrag

Anderhalf jaar later kwam zijn broertje erbij. Hij moest in de couveuse een paar weken. Grote broer was maar wat trots en super lief voor hem. De komende jaren speelden zich voornamelijk in en om het huis af, soms natuurlijk op vakantie. Vriendjes in de buurt en mama gezellig met de andere mama's aan de koffie. Toen begon me wel iets op te vallen aan mijn zoon; hij gedroeg zich 'bijzonder' t.o.v. buurtkinderen.  Hij kon opeens uit het niets een kind slaan, en sorry zeggen dat deed hij niet, want het was nooit zijn schuld. Lastig, maar ok; een eigenwijs, koppig kind zeker, lijkt op zijn vader zeker 😉 ( dacht ik toen). In 2003 ( mama verwacht een derde kindje) mag mijn zoon naar school. In augustus, als hij naar groep 2 gaat en zijn broertje naar groep 1, wordt er een zusje geboren.

Het heeft wat weg van autisme 

Op school bleek al snel dat daar ook zulke 'akkefietjes' waren. Er was 'iets' met hem aan de hand. Sociale contacten lukten niet goed. Contact met kinderen van zijn leeftijd verliep soms stroef, maar met de buurman van 65 was hij beste vrienden.  Volwassen waren altijd vol lof over hem; wat een gezellige, spontane jongen! Hij vraagt altijd hoe het gaat! Etc.. Maar met leeftijdgenoten lukte het gewoon niet…  geen inzicht in eigen gedrag zeggen ze op school. Ik zie het zelf ook. 'Zou het misschien een hoog IQ zijn?', denkt de juf van groep 2.' Het lijkt ook wel op een stoornis van de sociaal emotionele ontwikkeling', zegt de juf van groep 3. Heel voorzichtig zegt de juf van groep 4; 'het heeft wat weg van autisme'. Dat had ik zelf allang gezien. Maar familieleden vonden het onzin; hij is gewoon eigenwijs en het hoort bij de leeftijd kreeg ik steeds te horen.

Hij en wij kregen gesprekken bij de GGZ en hij kreeg speltherapie en groeps/spel/observatie-therapie. Uiteindelijk heeft het hem het stempel 'PDD-NOS' opgeleverd. Tsja de diagnose was lastig... er zaten ook ADHD kenmerken bij.

PDD betekent; pervasive development disorder ( een prominente, doordringende ontwikkelingsstoornis)
NOS betekent niets anders dan; niet anders te specificeren.
Ze weten het dus eigenlijk ook niet precies, maar je moet het maar met dit stempel doen…
Deze stoornis valt onder ASS. Dat heb ik allemaal veel later 'geleerd'.

Mee leren leven?

Hij kreeg sociale vaardigheidstraining; gaf alle gewenste antwoorden en gewenste situaties speelde hij na. Dat was het dan; mee leren leven. Op school bleven de problemen bestaan, maar hij had ook wel een paar leuke contacten. Vooral bij conflicten raakte hij gefrustreerd. Het was nooit zijn schuld ( in zijn hoofd dan). Achteraf gezien was hij  gewoon super onzeker. In groep 6 was bij hem ook dyslexie vastgesteld. Zo hobbelden we door de basisschool. Hij had soms wel rare gedachten en deed 'vreemde' dingen. Dingen kapot maken expres bijvoorbeeld. Soms was ik bang dat hij zijn zusje wat aan zou doen. De brugklas kwam eraan. Hoe verder? Besloten werd dat voor hem een LWOO plekje aangevraagd kon worden met het geld uit zijn 'rugzak' (LGF). Hij had al sinds groep 6 ambulante begeleiding. Maar in de brugklas houdt zoiets gewoon op.

Speciaal Onderwijs

Hij kwam in een klas van 11 kinderen, vmbo basis/kader. Geweldig, wat heeft dat hem goed gedaan! Niet dat er nooit meer conflicten waren, maar er was gewoon veel meer tijd en aandacht om het op te lossen! Hij kreeg een zaterdag baantje bij een grote bouwhandel. Daar waren en zijn ze vol lof over hem. Hij werkt hard en heeft leuke sociale contacten. Natuurlijk; hij blijft koppig en eigenwijs, maar ja, dat zijn wel meer mensen!

Vanaf het 3e jaar ging hij naar het 'gewone' VMBO en heeft in de 4e zijn diploma gehaald! Trots dat ik was! Een vervolg opleiding werd gekozen; autotechnicus. Sleutelen is altijd al zijn lust en zijn leven. En hij had al heel wat ervaring opgedaan met zijn brommer. Hij vond een BBL opleidingsplek bij een autobedrijf hier om de hoek. Het gaat zo goed met hem! Inmiddels hoopt hij dit jaar zijn diploma voor niveau 2 te halen en denkt erover om verder te gaan met niveau 3. Ook heeft hij dit jaar zijn rijbewijs gehaald. Dat had nog wel weer wat voeten in de aarde; want als je 'een stempel' hebt moet je op gesprek bij een psychiater en een rij test doen, voordat je een (aangepast) rijexamen mag doen.

Supertrots!

Thuis zijn er wel geregeld spanningen. Hij moet leren zijn verantwoordelijkheden te nemen. Thuis is het geen hotel. Ik probeer hem zo veel mogelijk te helpen en te stimuleren, maar hij moet het ook zelf leren. Hij is voor de wet volwassen, maar ook echt een puber. Alles bij elkaar ben ik enorm trots op hem en hoop ik dat zijn 'stempel' hem niet altijd blijft achtervolgen. Hij heeft nu een gewone baan en een gewoon leven, gewone sociale contacten. En ik ben super trots op hem!

Stephanie