(Roze) wolken

Blog Roze wolk

Hannah Kwantes (1968) is naast moeder, partner, dochter en zus ook keramist. In haar familie en gezin komt autisme voor. Na te zijn opgegroeid met een vader en zus(sen) met vermoedelijk autisme, heeft zij ook autisme in haar eigen gezin ontmoet.

Eindelijk zwanger. Na een periode van twijfel; kunnen wij dit? willen wij dit? is het dan zover: zwanger! Zoals bij zoveel vrouwen begint de zwangerschap met misselijkheid, emotionele pieken en dalen en moe, moe, moe. Maar de eerste vlinderslagjes die ik voel, maken zoveel goed. Het kindje in mij leeft en laat van zich horen.

Liefde
Na een zwangerschap van 20 weken beginnen de eerste tekenen van bekkeninstabiliteit. Kind in mij trekt zich er niets van aan en laat steeds voelbaarder van zich weten. Het is mijn eerste zwangerschap dus alles is nieuw. Toch heb ik de indruk dat dit een zeer levendig kind is. Tijdens de dagen met pijn, niet weten hoe te zitten, liggen, lopen of staan voel ik mij verbonden met het kind in mij. ‘Met liefde doe ik dit voor jou, kind; doorsta ik dit.’ Ik reageer met mijn hand op zijn schopjes, zing liedjes en masseer zijn billetjes die ik door mijn buik heen voel. Het eind van de zwangerschap kan ik vanwege de bekkeninstabiliteit bijna niet meer lopen. Manlief moet alles doen. En ik kan je vertellen, dat doet hij met liefde, maar vindt hij niet gemakkelijk.

Adembenemend
De bevalling….tja, wat zal ik daar over zeggen. Welke vrouw vindt haar bevalling een pretje? Eindelijk was hij daar, zoon! Zoon huilde een beetje vreemd, wisten wij veel. We hadden nog nooit een pasgeboren baby horen huilen. Na onderzoek door de kinderarts blijkt het een ingeklapt longetje te zijn. Eén long heeft zich mooi opengevouwen, de andere niet. Daar gaat mijn kind weer, vanuit mijn buik naar de couveuze. Met lege buik word ik naar de zaal gebracht met andere moeders die daar ‘kindloos’ moeder liggen te zijn. In het ziekenhuis komen opa, oma en tante al snel op bezoek. Maar zoals vaker, als mijn familie is geweest, zijn ook nu na afloop de sporen van hun komst nog zichtbaar. Mijn vader heeft modder aan zijn voeten gehad, zelfs tot bij de couveuse (!) wordt zijn voetafdruk gezien. Zich totaal niet bewust van wat hij achterliet loopt hij het ziekenhuis uit, de herfst weer in.

Wolk
Na 5 dagen is alles weer koek en ei met onze wolk van een zoon. Longetje is opengeklapt. Hij drinkt, poept, plast en huilt goed. Op naar huis. Alles wat op een beetje roze wolk leek kleurt wel een beetje donkerroze door de eerste ervaring. Eenmaal thuis hebben wij een lieve kraamverzorgster. Was ze er ’s nachts ook maar. Manlief weet zich midden in de nacht geen raad met huilende zoon. Zoon wil drinken, wordt aan de borst gelegd, is te gulzig en onrustig, drinken lukt niet, huilt nog harder, wordt nog onrustiger. Ik lig met instabiliteit van bekken en emoties toe te kijken. Wat een geworstel! Kortom donkerroze wolk wordt nog donkerder.

Gezin
En zo startten wij bijna 16 jaar geleden ons bijzondere gezin. Manlief en ik hebben al ‘een heel leven’ achter ons. Een leven waarin wij onszelf beter hebben leren kennen. Waarin ik heb ontdekt dat het gezin waaruit ik kom geen standaard gezin is. Waarin wij elkaar beter hebben leren kennen, maar er nog veel onduidelijk is. Toch voelen wij beiden dat we genoeg stabiliteit en rust hebben om dit mannetje te verwelkomen. Om hem de wereld te laten zien, om hem te begeleiden naar groter worden, voor hem te vechten als het nodig is, een stevige muur om hem heen te zijn, hem ontdekvrijheid te geven die hij nodig heeft. We mogen nog ontwikkelen, samen met hem. En ik kan je vertellen dat wij dat hebben gedaan. Niet alleen zoon heeft zich ontwikkeld, tot een overigens leuke puber, ook wij hebben ons ontwikkeld van baby-ouder naar puber-ouder. Het is niet zonder slag of stoot gegaan, maar gaandeweg heb ik door de wolken het zonnetje zien komen, tot de lucht bijna roze kleurde van levenslust.  

Deel via:     

Lees ook de andere blogs van Hannah Kwantes 

Gerelateerde blogs